Loading color scheme

Μάχη Τζαβέλλα - H πηγαία και ευφιής συγγραφέας που έζησε και μεγάλωσε στις Αχαρνές

TPL_IN

Η Μάχη Τζαβέλλα ζει στην Αθήνα. Έχει γράψει τρεις νουβέλες, «Κόκκινος Αύγουστος», 2015 εκδόσεις γραφομηχανή, «Φτερά παγωνιού», 2017 εκδόσεις Γκοβόστη. Το τρίτο βιβλίο με τίτλο «ήρεμα φεύγω» βρίσκεται σε διαδικασία έκδοσης. Έχει συμμετάσχει σε δύο συλλογικές εκδόσεις διηγημάτων, ενώ διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά μέσα.

1.Τι θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια στις Αχαρνές;

 

Αναπολώ συχνά το σπίτι μας με τη μεγάλη αυλή, το πηγάδι και τη βερικοκιά μας. Τη συνύπαρξη με καλοπροαίρετους, καλοκάγαθους, τολμώ να πω ανθρώπους στη γειτονιά, και αν χρησιμοποιώ τη λέξη συνύπαρξη είναι όχι μόνο επειδή γνωρίζαμε τόσο καλά ο ένας τον άλλον, αλλά κυρίως για το ενδιαφέρον, σωστότερο είναι να πω το νοιάξιμο, που διατηρούσαμε μεταξύ μας. Η ζωή μας κυλούσε με έναν τρόπο απλό, ουσιαστικό και αυτονόητο. Και αυτό ακριβώς νομίζω ότι αναπολώ περισσότερο· την απλότητα της καθημερινότητάς μας. Για παράδειγμα, το να κοιμηθούμε έξω μια πολύ ζεστή νύχτα του καλοκαιριού δεν απαιτούσε καμία ιδιαίτερη σκέψη, δεν είχαμε την παραμικρότερη αγωνία ή το φόβο ότι θα μπορούσε κάποιος να μας βλάψει. Θυμάμαι πάντως έντονα και μια ΄μικρή λίμνη ΄ που σχηματιζόταν εξαιτίας των νεροποντών τον χειμώνα, στην οδό Δεκελείας και άντε να βρεις τρόπο να περάσεις στον δρόμο για το σχολείο. Διατηρώ επίσης αναλλοίωτη την εικόνα του 2ου δημοτικού σχολείου, του παλιού κτιρίου, όπου μαθήτευσα. Είχαμε και τα τυχερά μας τότε, έπεφτε που και που καμιά χαρακιά, αλλά δεν βαριέσαι, δεν νομίζω ότι αυτό, καθαυτό, συνετέλεσε στην απόκτηση ανεξίτηλων τραυμάτων.

 

2. Πόσο άλλαξε η ζωή μας από τότε; Είναι καλύτερα τώρα ή χειρότερα;

 

Έχει αλλάξει αναμφίβολα. Φύσει αισιόδοξη όμως, δυσκολεύομαι να πω ΄προς το χειρότερο΄. Άλλωστε είναι περισσότεροι οι άνθρωποι στις μέρες μας που απολαμβάνουν ποιοτικότερη ζωή και αγαθά, ανύπαρκτα στο παρελθόν. Δεν σου κρύβω όμως ότι δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτική η άποψή μου για τους εκάστοτε διοικούντες, νιώθω ότι είτε χαϊδεύουν αυτιά, είτε δεν είναι σε θέση να δράσουν αποτελεσματικά. Πώς γίνεται να μην επιλαμβάνονται, να μην αντιμετωπίζουν τα τόσο καίρια και διαχρονικά ζητήματα των αγαπημένων μας Αχαρνών; Σήμερα περισσότερο από ποτέ, ο τόπος μας, στην κοινή αίσθηση, είναι συνδεδεμένος με το έγκλημα και την παραβατικότητα, ένας δήμος κακόφημος, τη στιγμή που διαθέτει αναρίθμητες αξίες.

Για να το ελαφρύνω Φάνη, ποιος κατανοεί την αδυναμία των υπευθύνων της πόλης μας να αντιμετωπίσουν και να αποτρέψουν την επανάληψη του φαινομένου της πλημμυρισμένης οδού Καραμανλή στην πρώτη γερή μπόρα;

 

3. Tι σημαίνει λογοτέχνης για εσένα;

 

Δύσκολη η απάντηση στην ερώτηση αυτή αν θέλω να αποφύγω τα κλισέ.

Λογοτέχνης θα έλεγα ότι είναι ο άνθρωπος αυτός που έχει την τάση να παρατηρεί πράγματα για τα οποία οι περισσότεροι δεν δίνουν ή δεν θα έδιναν καμία απολύτως σημασία. Η πεμπτουσία δε συντελείται όταν αναδεικνύονται-φωτίζονται πτυχές της ζωής, φαινομενικά ασήμαντες, μέσα από τη δύναμη της γλώσσας και του τρόπου χρήσης της, χωρίς την προϋπόθεση ύπαρξης δράσης. Όταν οι ίδιες οι λέξεις μετατρέπονται σε πράξη εκτιμώ ότι προσφέρεται και η ύψιστη συγκίνηση από τη λογοτεχνία.

 

4. Είναι «μικρόβιο» ή ανάγκη, η συγγραφή;

 

Προσωπικά το αισθάνθηκα ως ένα μικρόβιο, κάτι που δούλευε μέσα μου και δεν με άφηνε να ησυχάσω. Να σκεφτείς, τολμούσα, είχα το θράσος θα πω καλύτερα, να δηλώνω συγγραφέας ακόμα και όταν δεν είχα γράψει ούτε λίγες αράδες, τέτοια ήταν η πεποίθησή μου ότι μια μέρα

θα έμπαιναν τα πράγματα στη θέση τους και θα επιβεβαιωνόταν η κλίση μου στη λογοτεχνία. Ωστόσο, με τον καιρό θα έλεγα ότι αποτελεί μια μορφή ανάγκης να εκφράζομαι μέσα από τη λογοτεχνία, κάπως πρέπει να συνδιαλλαγώ με τους ήρωες μου και τις ιστορίες τους όταν μου τριβελίζουν το μυαλό.

 

5. Διαβάζουν οι νέοι;

 

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά, με απόλυτο τρόπο, αν όντως οι νέοι διαβάζουν ή αν το κάνουν λιγότερο ή ελάχιστα σε σύγκριση με παλαιότερες γενιές. Πολλά άλλωστε καταλογίζονται στους νέους της κάθε εποχής. Μιλώντας με φίλους εκπαιδευτικούς, δεν σου κρύβω ότι εκπλήσσομαι όταν τους ακούω να εκφράζουν ανησυχία σχετικά με το γνωσιακό επίπεδο των σημερινών νέων. «Μα, δεν ευθύνεστε κι εσείς γι΄ αυτό;», ρωτάω, μια και σε αυτούς, όπως βέβαια και στους γονείς, εναπόκειται να εμφυσήσουν στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα. Όσο με αφορά, πιστεύω στους νέους, είναι το μέλλον, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Ωστόσο, διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με το αν η νεολαία καταφέρνει να μην ενδίδει εν τέλει σε επιλογές ευκολότερων και ευπεπτότερων αναγνωσμάτων.

 

6. Μίλησέ μας για τα έργα σου

 

Ξεκίνησα με το διήγημα, τη μικρή φόρμα και τη συμμετοχή μου σε 2 συλλογικές εκδόσεις διηγημάτων πριν περίπου δέκα χρόνια. Όπως απεδείχθη, χρειαζόμουν περισσότερο χώρο για να εκφραστώ και έτσι συνέχισα με τη νουβέλα, μια φόρμα που φτάνει συνήθως τις 150 σελίδες. Έχω γράψει 3 βιβλία, το 3ο είναι υπό έκδοση. Τελευταία, καταπιάνομαι πάλι με τη συγγραφή διηγημάτων. Στα έργα μου οι ήρωες είναι συνήθως άνθρωποι που βιώνουν πολύ έντονα και απρόβλεπτα γεγονότα, θα έλεγα ότι βρίσκονται σε διαρκή πάλη με τους δαίμονες τους, ακροβατώντας συχνά μεταξύ καταστάσεων που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμα και ως λούμπεν. Στο τέλος, εναπόκειται στον αναγνώστη να διαπιστώσει τι κατάφεραν, αν νίκησαν ή νικήθηκαν.

 

σε ευχαριστώ πολύ Μάχη ...

Φ.Μ.