Loading color scheme

Φάνης Μπούκης - Ανθρώπινες σχέσεις , η πρόκληση για την επόμενη ημέρα.

TPL_IN

Υπάρχουν πολλοί που αναγάγουν την κατάσταση της πανδημίας σε “πόλεμο”. Θεωρούν ότι η συνθήκη θα επηρεάσει τον τρόπο που ζούμε , που αγαπάμε ,πενθούμε , νοιαζόμαστε και αλληλεπιδρούμε. Και όλα αυτά για ένα κρίσιμο παράθυρο δύο μηνών . Δεν θέλω να φανταστώ μια πιο μακρά και επίπονη περίοδο στο μέλλον! 

 Η ζωή φαίνεται και πάλι εύθραυστη ! Άραγε το είχαμε ξεχάσει ή το αγνοούσαμε εκούσια; “Mόλις  τελειώσουν τα μέτρα θα πάω ν’ αγκαλιάσω τη μάνα μου!” , “ θα καλέσω τους φίλους μου στο σπίτι!”, “μου λείπεις!” γράφουν φίλοι στο facebook ! 

 Ο περιορισμός των συναισθημάτων μας και η απώλεια ελέγχου σε μικρά καθημερινά και αυτονόητα πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα , εντείνει την ανασφάλεια και θρέφει την εσωστρέφεια. Η παρατεταμένη παραμονή στο σπίτι  εκτός από ωφελήματα είχε και παράπλευρα ηθικά διλλήματα . Η απομόνωση στο χώρο μας , δίνει μια ιδιόμορφη αίσθηση ισότητας , και ενδυναμώνει την ιδιοτέλεια. Ας μην είναι αυτή η πλασματική συνθήκη η χαριστική βολή στις ανθρώπινες σχέσεις. Kαι αφού αναλάβουμε στο ακέραιο ο καθένας από εμάς την ατομική του ευθύνη , να διαμορφώσουμε το περιβάλλον που δεν θα μας αποξενώσει.

 

 Η εμπιστοσύνη της ανθρώπινης επαφής που χτίσαμε με κόπο πρέπει να παραμείνει και να διατηρηθεί τόσο κατά την περίοδο της καραντίνας , όσο και κατά την περίοδο της αποκλιμάκωσης των μέτρων. 

Το φιλί , αυτή η μέγιστη πράξη τρυφερότητας και αγάπης , ας μην τεθεί επ’ αόριστον σε αναμονή . Να προσέχουμε ναι , αλλά  να μη  μας γίνει μνήμη η άρνηση επαφής των προσώπων μας. Η αγκαλιά , ο χαιρετισμός , το χτύπημα στην πλάτη αποτελούν γέφυρες ανάμεσα στα συναισθήματα και στα λόγια. Ιδιαίτερα στη χώρα μας λόγω κουλτούρας οι παραπάνω ενέργειες έχουν εγγραφεί ως οι πλέον εύγλωττες εκδηλώσεις οικειότητας , αναγνώρισης ,φιλίας και σεβασμού.

 

Θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να επιστρέψουμε στην κανονικότητα . Είναι σίγουρο ότι θα αποφεύγουμε να ταξιδέψουμε , να συναναστραφούμε αγνώστους. Η συνοχή της κοινωνίας , μέσα από επαγγελματικές και δημόσιες σχέσεις  έχει διαρραγεί . Ο φόβος όμως πρέπει να γίνει ξεκίνημα, δεν γίνεται αλλιώς. Να ξεκινήσει από τις οικογενειακές και φιλικές μας σχέσεις. Να φερθούμε πιο τρυφερά  στη ζωή και τις ηθικές της αξίες. Να γίνει μέγιστη προτεραιότητα μας,  αυτή η οικογένεια, αυτοί οι άνθρωποι, στην πολυκατοικία μας, στο τετράγωνο μας, στη γειτονιά μας.

Και έτσι θα περάσουν αυτές οι μέρες, θα τις θυμόμαστε και θα γελάμε, τα παιδιά θα παίζουν στις παραλίες, οι νέοι θα φλερτάρουν, οι γονείς θα χορεύουν σε ένα σπιτικό  πάρτυ  με την καρδιά τους.  Ας εκμεταλλευτούμε τις δύο απανωτές κρίσεις ως ευκαιρίες ανάκτησης της εμπιστοσύνης στον εαυτό μας και τους γύρω μας. Εμείς ( λόγω κουλτούρας) μπορούμε. Ας ξαναγίνει το μαύρο πρόβατο, το παράδειγμα!