Loading color scheme

2020 τηλεδιασκέψεις - Μεσαίωνας η Διαφωτισμός; τι μας περιμένει;

TPL_IN

 

Καθώς αποκλιμακώνονται τα μέτρα της καραντίνας και μπαίνει το καλοκαίρι, ένα ερώτημα ανακύπτει: Τι μας περιμένει ;

Δύο πρόσφατα βιβλία με εκ διαμέτρου αντίθετα σενάρια για το παρόν και το μέλλον επιχειρούν την απάντηση. Το πρώτο από τον J. Bridle τιτλοφορείται «Ο νέος Μεσαίωνας, η τεχνολογία και το τέλος του μέλλοντος». Το πρώτο  αναδεικνύει μια πραγματικότητα που εύκολα παραπέμπει σε αντίληψη για «νέο Μεσαίωνα» – πρωτοφανείς υγιειονομικές συνθήκες με χιλιάδες θύματα που οδηγούν στη θέση ότι ο πλανήτης φαίνεται ανύμπορος σε τέτειες νέου είδους απειλές , και  επίσης ότι αδυνατεί να τιθασεύει την κλιματική αλλαγή.

Το δεύτερο από τον St. Pinker με τον εντελώς διαφορετικό τίτλο-μήνυμα «Διαφωτισμός τώρα – Το επιχείρημα για τη λογική, την επιστήμη, τον ανθρωπισμό και την πρόοδο» . Εκκινώντας από μια μακροϊστορική προσέγγιση επισημαίνει ότι από την εποχή του Διαφωτισμού, το τέλος του 18ου αιώνα, «οι κοινωνίες έχουν γίνει υγιέστερες, πλουσιότερες, ευτυχέστερες, περισσότερο δίκαιες, και περισσότερο εκπαιδευμένες.

Tο μόνο σίγουρο είναι ότι σύμφωνα με το  «The Economist»,  τα ευρήματα μελετών και εργασιών Διεθνών πανεπιστημίων και
ιδρυμάτων ,παγκοσμίως ως το 2030, θα χαθούν το 50% των επαγγελμάτων όπως τα
ξέρουμε, θα αλλάξουν το 68% με τη μορφή που τα γνωρίζουμε έως σήμερα , και
θα χρειάζεται η χρήση υπολογιστή στο 93% καθολικά !!! Θα έχουμε ψηφιακούς
ράφτες, κρεοπώλες , κ.ο.κ.

Αυτό σημαίνει ότι όλοι πρέπει να προετοιμαστούμε κατάλληλα για τη νέα ψηφιακή πραγματικότητα. Η κατάσταση της πανδημίας ως εξελίσσεται, θα διαρκέσει πολύ και κάποιες εφαρμογές στη ζωή μας ήρθαν για να μείνουν. Είναι  βέβαιο ότι  θα έχουμε εμπλοκές και την επόμενη χρονιά. Άρα οι τηλεπαρακολουθήσεις θα υπάρχουν πλέον στη ζωή μας. Πολιτεία , οι επαγγελματίες , και οι γονείς , πρέπει να έχουν ως κύριο μέλημά τους την προμήθεια , εκμάθηση και χρήση υπολογιστών . Το κάθε σπίτι (ανάλογα με τις δυνατότητές του) πρέπει να αντιμετωπίζει το ζήτημα ως αναγκαία προτεραιότητα και ίσως με τη συνδρομή της πολιτείας. Κάνω το χρήσιμο και βελτιώνομαι όπου υπάρχει έλλειψη χωρίς να γκρινιάζω. Αυτή είναι πρόοδος.

Τα δημοτικά συμβούλια, τα πολιτικά συμβούλια , τα διοικητικά συμβούλια, τα ιατρικά συμβούλια και πλήθος άλλων ,θα γίνονται διά τηλεδιασκέψεως . Αν θέλουμε να δώσουμε
παραδείγματα σύγχρονης διαχείρισης , και όχι μεσαίωνα! Συνεπώς η άρνηση  μιας χωρίς αμφιβολία απαραίτητης αλλαγής , είναι άτοπη ή ύποπτη. 

 

Το ότι η ζωή μας θα μεταμορφωθεί ριζικά λόγω της αυξημένης χρήσης της
τεχνητής νοημοσύνης και της ηλεκτρονικής, δεν υπάρχει αμφιβολία. Το θέμα
είναι να το καταλάβουμε!

 

Φ.Μ.

Περισσότερα

Φάνης Μπούκης - Ανθρώπινες σχέσεις , η πρόκληση για την επόμενη ημέρα.

TPL_IN

Υπάρχουν πολλοί που αναγάγουν την κατάσταση της πανδημίας σε “πόλεμο”. Θεωρούν ότι η συνθήκη θα επηρεάσει τον τρόπο που ζούμε , που αγαπάμε ,πενθούμε , νοιαζόμαστε και αλληλεπιδρούμε. Και όλα αυτά για ένα κρίσιμο παράθυρο δύο μηνών . Δεν θέλω να φανταστώ μια πιο μακρά και επίπονη περίοδο στο μέλλον! 

 Η ζωή φαίνεται και πάλι εύθραυστη ! Άραγε το είχαμε ξεχάσει ή το αγνοούσαμε εκούσια; “Mόλις  τελειώσουν τα μέτρα θα πάω ν’ αγκαλιάσω τη μάνα μου!” , “ θα καλέσω τους φίλους μου στο σπίτι!”, “μου λείπεις!” γράφουν φίλοι στο facebook ! 

 Ο περιορισμός των συναισθημάτων μας και η απώλεια ελέγχου σε μικρά καθημερινά και αυτονόητα πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα , εντείνει την ανασφάλεια και θρέφει την εσωστρέφεια. Η παρατεταμένη παραμονή στο σπίτι  εκτός από ωφελήματα είχε και παράπλευρα ηθικά διλλήματα . Η απομόνωση στο χώρο μας , δίνει μια ιδιόμορφη αίσθηση ισότητας , και ενδυναμώνει την ιδιοτέλεια. Ας μην είναι αυτή η πλασματική συνθήκη η χαριστική βολή στις ανθρώπινες σχέσεις. Kαι αφού αναλάβουμε στο ακέραιο ο καθένας από εμάς την ατομική του ευθύνη , να διαμορφώσουμε το περιβάλλον που δεν θα μας αποξενώσει.

 

 Η εμπιστοσύνη της ανθρώπινης επαφής που χτίσαμε με κόπο πρέπει να παραμείνει και να διατηρηθεί τόσο κατά την περίοδο της καραντίνας , όσο και κατά την περίοδο της αποκλιμάκωσης των μέτρων. 

Το φιλί , αυτή η μέγιστη πράξη τρυφερότητας και αγάπης , ας μην τεθεί επ’ αόριστον σε αναμονή . Να προσέχουμε ναι , αλλά  να μη  μας γίνει μνήμη η άρνηση επαφής των προσώπων μας. Η αγκαλιά , ο χαιρετισμός , το χτύπημα στην πλάτη αποτελούν γέφυρες ανάμεσα στα συναισθήματα και στα λόγια. Ιδιαίτερα στη χώρα μας λόγω κουλτούρας οι παραπάνω ενέργειες έχουν εγγραφεί ως οι πλέον εύγλωττες εκδηλώσεις οικειότητας , αναγνώρισης ,φιλίας και σεβασμού.

 

Θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να επιστρέψουμε στην κανονικότητα . Είναι σίγουρο ότι θα αποφεύγουμε να ταξιδέψουμε , να συναναστραφούμε αγνώστους. Η συνοχή της κοινωνίας , μέσα από επαγγελματικές και δημόσιες σχέσεις  έχει διαρραγεί . Ο φόβος όμως πρέπει να γίνει ξεκίνημα, δεν γίνεται αλλιώς. Να ξεκινήσει από τις οικογενειακές και φιλικές μας σχέσεις. Να φερθούμε πιο τρυφερά  στη ζωή και τις ηθικές της αξίες. Να γίνει μέγιστη προτεραιότητα μας,  αυτή η οικογένεια, αυτοί οι άνθρωποι, στην πολυκατοικία μας, στο τετράγωνο μας, στη γειτονιά μας.

Και έτσι θα περάσουν αυτές οι μέρες, θα τις θυμόμαστε και θα γελάμε, τα παιδιά θα παίζουν στις παραλίες, οι νέοι θα φλερτάρουν, οι γονείς θα χορεύουν σε ένα σπιτικό  πάρτυ  με την καρδιά τους.  Ας εκμεταλλευτούμε τις δύο απανωτές κρίσεις ως ευκαιρίες ανάκτησης της εμπιστοσύνης στον εαυτό μας και τους γύρω μας. Εμείς ( λόγω κουλτούρας) μπορούμε. Ας ξαναγίνει το μαύρο πρόβατο, το παράδειγμα!

 

Δράση αγάπης απο τους '' Εθελοντές Κοκκινομυλιώτες''

TPL_IN

17/4/20 Μ. Παρασκευή

Η ομάδα εθελοντών Κόκκινου Μύλου , μοίρασαν τρόφιμα μακράς διάρκειας και είδη ατομικής υγιεινής σε 7 οικογένειες στον Κόκκινο Μύλο. Έτσι έδωσαν ενα μήνυμα αγάπης  πως αυτές τις άγιες αλλά και δύσκολες μέρες κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος.

''Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους τους γειτόνους και τα μέλη της ομάδας μας που στηρίζουν αυτή την προσπάθεια προσφέροντας αυτό που μπορούν στους συνανθρώπους της γειτονιάς μας '' .
Οι Εθελοντές Κοκκινομυλιωτες σας εύχονται Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα και δεν ξεχνάμε ΜΈΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ.

Οι άγνωστες ιστορίες των εικόνων

TPL_IN

 


Η «Ανάσταση» του σπουδαίου Ηλία Μόσκου (επάνω), Επιτάφιος χρυσοκέντητος (1751) από το ξακουστό εργαστήριο της Μαριώρας στην Κωνσταντινούπολη (κέντρο), η «Εγερση του Λαζάρου» (κάτω) και η «Σταύρωση» του Πάολο Βενετσιάνο (δεξιά).

 


Φορητές εικόνες με σκηνές του Πάθους, συμβολικά μοτίβα, σεπτές μορφές, ξύλινοι σταυροί λιτανείας, τμήματα τέμπλου και λυπηρά, αλλά και περίτεχνα υφάσματα, είναι ορισμένα μόνο από τα πλέον αξιοσημείωτα έργα που θαυμάζει ο επισκέπτης του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, στην ψηφιακή έκθεση «Πάθη τα Σεπτά, μέσα από τις συλλογές του ΒΧΜ». Ενα βίντεο διάρκειας 33 λεπτών που περιλαμβάνει 95 γνωστά και άγνωστα έργα που βγήκαν από τις αποθήκες του μουσείου, σχετικά με το Πάθος, την Ταφή και την Ανάσταση του Ιησού, το οποίο επιμελήθηκαν η διευθύντρια του Βυζαντινού Μουσείου δρ Αικατερίνη Δελλαπόρτα, ο πρωτ. Περίανδρος Ι. Επιτροπάκης, προϊστάμενος τμήματος Εκθέσεων, Επικοινωνίας και Εκπαίδευσης και ο φωτογράφος Θωμάς Κατσικαδάκος.

«Διανύοντας την περίοδο του Πάσχα και των Παθών, συγχρόνως διανύουμε μια περίοδο δύσκολη για όλο τον κόσμο. Στην έκθεση παρουσιάζονται διαφορετικές τεχνοτροπίες του ιδίου θέματος, ώστε ο επισκέπτης να έχει πληρέστερη αντίληψη πώς αναπτύχθηκε το ίδιο θέμα διαχρονικά. Και μάλιστα, τόσο από κορυφαίους όπως οι Εμμανουήλ Λαμπάρδος, Θεόδωρος Πουλάκης, Ηλίας Μόσκος κ.ά., αλλά και από απλούς λαϊκούς καλλιτέχνες. Ενα αφήγημα με την εικονογραφία των Παθών, στο οποίο δεν προβάλλουμε μόνο τις κορυφαίες στιγμές όπως συνηθίζεται σε παρόμοιες εκθέσεις», λέει στην «Κ» η διευθύντρια του ΒΧΜ, κ. Δελλαπόρτα.

«Ολα παρουσιάζονται με τη χρονική αλληλουχία των ιστορικών γεγονότων και των συμβολισμών τους, σε 21 ενότητες που σχηματίστηκαν βάσει του υλικού του μουσείου, για κάθε ημέρα της Μ. Εβδομάδας», εξηγεί ο κ. Επιτροπάκης, τονίζοντας ότι «προβάλλονται εικόνες από όλη τη χώρα: Φάρσαλα, Αμφισσα, Μακεδονία, Κρήτη, Επτάνησα ακόμη και τη Ρόδο». Και ξεχωρίζει την «Εγερση του Λαζάρου», μια μικρή σπάνια τετράγωνη φορητή εικόνα Δωδεκαόρτου, 12ος αι., από το Αγιον Ορος, (ΒΧΜ00980). Την ιστορία της παραδίδει η αρχαιολόγος του ΒΧΜ κ. Σοφία Γερογιώργη. Ο αείμνηστος θείος και νονός της, Φώτης Ζαχαρίου, ζωγράφος και συντηρητής στο υπουργείο Πολιτισμού και στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, είχε αναλάβει από το 1953, το σπουδαίο έργο συντήρησης στο Πρωτάτο και στη Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Ορους. Το 1960 διέκρινε ένα συμπαθητικό εικονίδιο της Ανάληψης του όψιμου 19ου αι. ανάμεσα σε πλήθος κατεστραμμένων εικόνων που προορίζονταν για αποστολή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και καύση κατά την τελετή παρασκευής του Αγίου Μύρου. Οι Αγιορείτες πατέρες του χάρισαν το εικονίδιο ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες του. Οταν το έφερε στην Αθήνα για καθαρισμό, με χρήση στερεοσκοπίου διαπίστωσε ότι κάτω από το νεότερο στρώμα υπήρχε ένα παλαιότερο.

Ο τότε διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου Μανόλης Χατζηδάκης, του συνέστησε να αφαιρέσει του νεότερο στρώμα. Ετσι αποκαλύφθηκε αυτό το σπανιότατο έργο του 12ου αι. με την παράσταση της «Εγερσης του Λαζάρου», το οποίο αρχικά δόθηκε ως γαμήλιο δώρο του Φώτη Ζαχαρίου στη γυναίκα του Σοφία το 1961, και τελικά δωρήθηκε όπως και το φωτογραφικό του αρχείο, το 1991 στο Βυζαντινό Μουσείο. Μάλιστα, ένα άλλο εικονίδιο από το ίδιο σύνολο βρίσκεται στο Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης!

Από τις αγαπημένες φορητές εικόνες είναι η «Σταύρωση» που αποδίδεται στον Πάολο Βενετσιάνο (π. 1333-π. 1358), β΄ μισό 14ου αι. (ΒΧΜ01097). Πρόκειται για δωρεά του Πολυτεχνείου προς το Μουσείο, το 1890. Ο Χριστός εικονίζεται σταυρωμένος σε ραδινό σταυρό, να γέρνει ελαφρώς το κεφάλι προς τα δεξιά του. Η Θεοτόκος εικονίζεται υποβασταζόμενη από δύο γυναίκες, μαζί με τη Μαγδαληνή και τον Ιωάννη και από την άλλη πλευρά στρατιώτες διαμερίζουν τον άρραφο χιτώνα του Χριστού και δύο βυζαντινίζουσες μορφές γερόντων συνομιλούν. Πλήθος θρηνούντων αγγέλων πετούν γύρω από τον Σταυρό, χειρονομώντας και μαζεύοντας το αίμα από την πληγή του.

Θαυμασμό προκαλεί και η αμφιπρόσωπη φορητή εικόνα της Σταύρωσης, 14ος αι. (ΒΧΜ01354), όπου εικονίζεται η Παναγία Βρεφοκρατούσα στον τύπο της Οδηγήτριας, η οποία κάποτε έφερε την επιγραφή «η Πορταΐτισσα». Η απόδοση των χρωμάτων και τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά φανερώνουν ότι φιλοτεχνήθηκε σε σπουδαίο εργαστήριο της Πόλης και μεταφέρθηκε ως παραγγελία στη Θεσσαλονίκη. Ομως, ο χρυσοκέντητος επιτάφιος 1751 προέρχεται από το φημισμένο εργαστήριο της Μαριώρας (ΒΧΜ21278) στην Κωνσταντινούπολη και είναι μακροχρόνιο δάνειο της Εξαρχίας του Παναγίου Τάφου. Εχει εκτεταμένες επεμβάσεις, τα υφάσματά του είχαν αντικατασταθεί, κάποια κεντήματά του ήταν αντίγραφα των αρχικών. Αλλά οι φόδρες του έκρυβαν φυλαγμένα μυστικά. Τις αρχικές κεντημένες υπογραφές της αφιερώτριας (δαπάνη Τιμοθέας) και της κεντήστρας (κόπος Μαριώρας) που βρήκαν οι συντηρητές.

Προσέξτε την «Ανάσταση» του Ηλία Μόσκου (ΒΧΜ11368). Στο κέντρο της παράστασης εικονίζεται ο Χριστός να εξέρχεται θριαμβευτικά από κιβωτιόσχημο τάφο μέσα σε δόξα από νέφη, κρατώντας σταυροφόρο λάβαρο και ευλογώντας με το δεξί χέρι. Γύρω από το μνημείο εικονίζονται πέντε στρατιώτες να θεωρούν έντρομοι το γεγονός της Αναστάσεως και τρεις άγγελοι δοξολογούντες. Το έργο φέρει την επιγραφή «Χειρ Ηλιού Μόσκου» (1657). Του σπουδαίου καλλιτέχνη που δραστηριοποιήθηκε αρχικά στον Χάνδακα αλλά εγκατέλειψε την Κρήτη όταν κατελήφθη από τους Οθωμανούς (1669) και εγκαταστάθηκε στα Επτάνησα.

Το βίντεο θα ανεβεί στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Μουσείου www.byzantinemuseum.gr

 

Μεγάλη Παρασκευή: Η ζωή εν τάφω… όπως την κατέγραψαν Σεφέρης, Ελύτης, Καζαντζάκης

TPL_IN

Η Μεγάλη Παρασκευή του Γιώργου Σεφέρη


«Ο χτεσινός πλούτισε τη συλλογή μου. Ηταν ο πιο καθωσπρέπει που είδα ποτέ μου. Φράγκικη πολυφωνία (Η ζωή εν τάφω είχε γίνει Τραβιάτα ξεψυχισμένη): Φράκα. 'Ασπρα γάντια. Χρυσαφικά. Κόκκινα κι άσπρα ροδοπέταλα, τόσο περιποιημένα, που μοιάζαν από celluloid. Κι η απαραίτητη εγγλεζοχιώτικη προφορά: κατ (h) ετ (h) έθης Κριστ (h) έ. Ο ωραιότερος και ο πιο αληθινός που είδα ήταν εκείνος που περνούσε με κλαπαδόρες κάτω από τον Παρθενώνα, τ' Αϊ-Δημήτρη του Λουμπαρδιάρη. Συλλογίστηκα και τη Στέρνα και μου φάνηκε καλή και σωστή στον τόνο της. Λέω να τη δημοσιέψω το Σεπτέμβρη, μόνη. Τι λες; Μου μένει ακόμη ένας Επιτάφιος εδώ, κι έπειτα θα μπορέσω να αντικρίσω το Αιγαίο…» ( Το κείμενο είναι απόσπασμα από το προσωπικό ημερολόγιο του ποιητή- αντιστοιχεί στον Απρίλιο του 1932 - περίοδο κατά την οποία εργαζόταν στο Λονδίνο ως διευθύνων του Ελληνικού Γενικού Προξενείου και εμπεριέχεται στο: "Μέρες Β΄" Γιώργος Σεφέρης - Εκδόσεις Ίκαρος 1975)

Η Μεγάλη Παρασκευή του Νίκου Καζαντζακη


Μια κάρτα με τη δυναμική μορφή του Ιησού που εκδιώκει τους εμπόρους από τον ναό, (εκφράζει, σαφώς, την έννοια της «κάθαρσης» της Εκκλησίας από κάθε «ξένο» προς αυτήν στοιχείο) στέλνει το Πάσχα του 1926 απο την Ιερουσαλήμ ο μέγας κοινωνικός αναμορφωτής Νίκος Καζαντζάκης στον Ρεθυμνιώτη φίλο του επίσκοπο Βασίλειο Μαρκάκη (επίσκοπο τότε Αρκαδίας, με έδρα τις Μοίρες της Μεσσαράς Κρήτης και υποστηρικτή αργότερα της Εθνικής Αντίστασης)
«Ιερουσαλήμ Πάσχα 1926
Από την Αγία Πόλη Σας στέλνω ένα
χαιρετισμό γεμάτο σεβασμό και αγάπη.
Ποτέ δε Σας ξεχνώ κι αλησμόνητες μένουν
στον νου και στην καρδιά μου οι θαυμάσιες (-αστές;)
ώρες που πέρασα στην επισκοπή Σας
Καλή Λαμπρή κι ο Χριστός ανέστη!
Ν. Καζαντζάκης»


Η Μεγάλη Παρασκευή του Οδυσσέα Ελύτη



Την άνοιξη του 1935, ο ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος κι εγώ αποβιβαζόμασταν στο λιμάνι της Μυτιλήνης. Μια πρόσκληση να περάσουμε τις ημέρες του Πάσχα σε σπίτι φιλικό ήταν η αφορμή. Αλλά η αιτία η βαθύτερη ήταν να βαδίσουμε πάνω στα ίχνη που δεν μπορεί παρά να είχε αφήσει, πεθαίνοντας εκεί ένα χρόνο πριν, ο λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος. …) Από δρόμους άφτιαχτους, κακοτράχαλους, μισοπατημένους απ' το βλαστομάνημα του Μαγιού, προωθηθήκαμε ως τις πιο ξεμοναχιασμένες άκριες του νησιού, ως τα πιο λιγοσύχναστα χωριά και δεν αφήσαμε καφενείο για καφενείο που να μη σταματήσουμε. Όσο που να ‘ρθει ο καφές ή η λεμονάδα, το μάτι μας είχε κιόλας φέρει βόλτα εκατό φορές τους τέσσερις τοίχους του μαγαζιού. Κι όταν, όπως μας έλαχε μερικές φορές, σπάνιες είναι η αλήθεια, επισημαίναμε αναρτημένο έργο του Θεόφιλου, με τρόπο φέρναμε την κουβέντα, ζητούσαμε πληροφορίες, αρχινούσαμε τα παζάρια, τέλος, φορτώναμε στο αυτοκίνητό μας το λάφυρο και φεύγαμε. (απόσπασμα απο το βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη «Ο ζωγράφος Θεόφιλος», Εκδ. Γνώση).

Μουστάκη Χριστίνα

Ο Απρίλης !

TPL_IN

Ο τέταρτος μήνας του πολιτικού έτους, με διάρκεια 30 ημέρες. Αρχικά ήταν ο δεύτερος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού ημερολογίου με την ονομασία Aprilis και πήρε το όνομά του από το λατινικό ρήμα aperire, που σημαίνει ανοίγω, γιατί το μήνα αυτό ανοίγουν, ανθίζουν τα λουλούδια. Ο Νέρων θέλησε να μετονομάσει τον Απρίλιο σε Νερώνιο (Neronius), ύστερα από μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του το 65 μ.Χ, αλλά η ονομασία αυτή δεν επικράτησε.

Στην Αρχαία Ρώμη ο μήνας ήταν αφιερωμένος σε δύο θεούς, την Αφροδίτη και τον Απόλλωνα. Οι Ρωμαίοι γιόρταζαν:

    Tην 1η Απριλίου τα Βενεράλια (Veneralia), προς τιμήν της θεάς της αγάπης και της ομορφιάς Βένους, της Αφροδίτης των Αρχαίων Ελλήνων.
    Από τις 4 έως τις 10 Απριλίου τα Μεγαλήσια (Megalesia), προς τιμή της θεάς Κυβέλης, με μουσικούς και γυμνικούς αγώνες.
    Στις 21 Απριλίου τα Παλίλια (Palilia), ποιμενική γιορτή προς τιμή της θεάς Εστίας. Οι βοσκοί κρατούσαν κλαδιά δάφνης και ράντιζαν με νερό το έδαφος, ενώ άναβαν φωτιές με άχυρα και πηδούσαν τρεις φορές πάνω από αυτές για να εξαγνιστούν. Η γιορτή αυτή διατηρήθηκε μέχρι το 787 μ.Χ, οπότε καταργήθηκε με απόφαση της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου. Το έθιμο με τις φωτιές κρατά έως σήμερα.
    Στις 22 Απριλίου γιόρταζαν με κρασοκατανύξεις τα Βινάλια Πριόρα (Vinalia Prioria), δηλαδή τα Πρώτα Οινοφόρια.
    Στις 28 Απριλίου ξεκινούσαν τα Φλοράλια (Floralia), τα ρωμαϊκά Ανθεστήρια, προς τιμή της Flora, θεάς της βλάστησης και της άνοιξης.

Στο αρχαίο Αττικό ημερολόγιο ο Μάρτιος αντιστοιχούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Ελαφηβολιώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Μουνυχιώνα. Το διάστημα αυτό στην Αθήνα γιορτάζονταν τα:
  Γαλάξια, προς τιμή της Ρέας.
   Ελαφηβόλια, προς τιμή της θεάς Αρτέμιδας.
   Μουνίχια, προς τιμή της Θεάς Αρτέμιδας.
   Δελφίνια, προς τιμή του Απόλλωνα και της Αρτέμιδας.

Λαογραφία

Ο Απρίλης με τον Μάη είναι οι μήνες των λουλουδιών («Ο Απρίλης με τα λούλουδα και ο Μάης με τα ρόδα»). Η βροχή του Απρίλη θεωρείται από τους γεωργούς πολύ ευεργετική («Αν κάνει ο Μάρτης δυο νερά και ο Απρίλης άλλο ένα, χαρά σ' εκείνο το ζευγά που 'χει πολλά σπαρμένα»). Στη Θράκη το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς θεωρείται θεραπευτικό. Παλαιότερα το μάζευαν σε μπουκάλι και το έδιναν στους αρρώστους.

Ο Απρίλης αποκαλείται στις διάφορες ντοπιολαλιές:

    Γρίλλης, δηλαδή γκρινιάρης, γιατί συνήθως τελείωναν τα γεωργικά αποθέματα από τις προηγούμενες συγκομιδές κι άρχιζαν οι γκρίνιες στην οικογένεια.
    Τιναχτοκοφινίδης ή Τιναχτοκοφινίτης, επειδή καθαρίζονταν τα κοφίνια για να καθαριστούν.
    Ξεροκοφινάς, γιατί τελείωναν πάντα οι φτωχές συγκομιδές των γεωργών.
    Αηγιωργίτης ή Αηγιωργάτης, λόγω της μεγάλης χριστιανικής εορτής του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου).
    Λαμπριάτης, λόγω του Ορθόδοξου Χριστιανικού Πάσχα ή Λαμπρής, που επισυμβαίνει συνήθως τον Απρίλιο.
    Τριανταφυλλάς, επειδή τον Απρίλιο ανθίζουν οι τριανταφυλλιές.