Loading color scheme

ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

TPL_IN



Αν κάποιος μιλήσει για την  ''παιδική κακοποίηση'' , οι περισσότεροι είναι πιθανό να
σκεφτούμε από ακραίες μορφές κακοποίησης, όπως η σεξουαλική κακοποίηση ή το ξύλο
ως τις απειλές τις φωνές και τις αλόγιστες τιμωρίες . Πολλοί λίγοι εάν όχι κανείς , θα
σκεφτούμε άμεσα ,ως παιδική κακοποίηση , τα διπλά (μπερδεμένα ) μηνύματα, από τους
γονείς προς τα παιδιά .


Διπλά μηνύματα ,μπορεί να θεωρηθούν ,από το κλασσικό ''ο παππούς έφυγε'' αντί του ο
παππούς πέθανε  κάτι που αφήνει στο παιδί την αίσθηση ,ότι μπορεί και να γυρίσει ο
παππούς. Με αποτέλεσμα να μην συνειδητοποιεί το οριστικό και αμετάβλητο του θανάτου
και ενδεχομένως να μην πενθεί, για την απώλεια . Ωστόσο ,μπορεί ένα διπλό μήνυμα να
έχει την μορφή , ‘’ να είσαι καλό παιδί , ήσυχο εκεί που θα πάμε.. μην με κάνεις να
θυμώσω ..ή μην με στεναχωρήσεις, εγώ που σ αγαπάω’’ ,με αυτό το μήνυμα το παιδί
,μαθαίνει ότι αγαπιέται από τον γονιό του αλλά υπό όρους, δηλαδή το αγαπούν αλλά όχι
πάντα. Πιο συχνό , ίσως μπερδεμένο μήνυμα ,στη χώρα μας, είναι αυτό το ‘’ Μην κλαις
,ολόκληρος άντρας έγινες’’ .. και όλα αυτά που επικαλούνται μια ώριμη αντιμετώπιση από
τα παιδιά ,σε συγκεκριμένες καταστάσεις , ενώ παράλληλα οι γονείς κάνουν τα πάντα για
μην ανεξαρτητοποιηθούν ποτέ τα παιδιά τους. Τα παραδείγματα ποικίλλουν όσο και οι
σχέσεις και οι άνθρωποι που τις απαρτίζουν.


Οι συνέπειες ,των διπλών μηνυμάτων είναι σε πολλές περιπτώσεις καταστροφικές . Το
παιδί , δεν χρειάζεται όρους , για να αγαπηθεί και να αναπτυχθεί με υγιή τρόπο , αλλά
χρειάζεται όρια. ‘Έναν συνδυασμό πειθαρχίας και ανεξαρτησίας . Είναι αναγκαίο για την
ομαλή εξέλιξή του , να μπορεί ,το παιδί , να προβλέπει τόσο τις συνέπειες όσο και τις
αντιδράσεις του περιβάλλοντος του , ανάλογα με την εκάστοτε συμπεριφορά του. Γι’ αυτό
θα είναι ωφέλιμο να υπάρχει μια σταθερότητα στους κανόνες , της οικογένειας , ώστε να
μπορεί και το παιδί, να τους λάβει υπόψιν του.


Οι κανόνες και τα όρια , είναι πολύ σημαντικά , για κάθε διαπροσωπική σχέση . Μάλιστα
όσο περισσότερο αγάπη διακατέχει την σχέση , τόσο πιο αυστηρά θα πρέπει να είναι και τα
όρια, για να την προστατέψουν. Αυστηρά μεν , ευμετάβλητα δε ! Και αυτό διότι ,οι τόσο οι
συνθήκες της ζωής ,όσο και οι ίδιοι οι άνθρωποι αλλάζουν και χρειάζεται μια
προσαρμοστικότητα κάθε φορά ,στα νέα δεδομένα που προκύπτουν. Σίγουρα ,είναι
δύσκολο να μιλάμε για σταθερότητα και ταυτόχρονα για αναπροσαρμογή , ακόμα και
αλλαγή σε κάποιες περιπτώσεις των κανόνων, εκεί όπου δεν λειτουργούν θετικά πια,
χρειάζεται ιδιαίτερη μαεστρία και προσοχή. Καλό είναι , λοιπόν ,τα όρια να μπαίνουν ή να
αναπροσαρμόζονται ,σε περιόδους ηρεμίας και όχι όταν προκύπτουν εντάσσεις. Διότι ,σε
τεταμένες περιόδους ,οι κανόνες και τα όρια που μπαίνουν ,είναι ιδιαιτέρως αυστηρά και
έχουν τιμωρητικό χαρακτήρα, επιπλέον συνηθώς δεν τηρούνται και μόνο δυσχεραίνουν τη
σχέση , παρά την εξελίσσουν, καθώς το παιδί εστιάζει στην τιμωρία και όχι στην πράξη που
την προκάλεσε .


Το παιδί ,αναπτύσσεται ομαλά, όταν το περιβάλλον του, του επιτρέπει να διαμορφώσει
χαρακτηριστικά υπευθυνότητας και να μάθει πως πάντα έχει επιλογές και κάθε επιλογή του
έχει και συνέπειες , έτσι μαθαίνει να διαχειρίζεται σταδιακά και τα αισθήματά του
καλύτερα , παράλληλα ενισχύεται και το αίσθημα πρωτοβουλίας και η αυτοπεποίθηση του.
Αντίθετα ,σε ένα περιβάλλον ανοριοθέτητο ή με μπερδεμένα μηνύματα , τα παιδιά μη
μπορώντας, να έχουν τον έλεγχο της ζωής τους , καθώς δεν είναι σε θέση να προβλέψουν
τίποτα , συγχύζονται . Ένα παιδί ,δηλαδή που βιώνει το περιβάλλον του χαοτικά
,προσδιορίζεται και μέσα από αυτό ,αντίστοιχα χαοτικά, διαμορφώνεται έτσι ένας
,μπερδεμένος άνθρωπος , με χαμηλή αυτοεκτίμηση και πολλές αρνητικές συνέπειες για την
ενήλικη ζωή του.


Επομένως , οι γονείς θα πρέπει να ορίσουν ,τους κανόνες , της οικογένειας ,μέσα από
συζητήσεις ,ήρεμες και λογικές , να συμφωνήσουν και οι δύο και έπειτα να μεταφέρουν
τους κανόνες αυτούς , με σεβασμό στο παιδί. Οι γονείς θα πρέπει να δίνουν στο παιδί τους
επιλογές και να το ενθαρρύνουν , επίσης να μην ξεχνούν ότι οι ίδιοι αποτελούν πρότυπο και
καλό θα είναι να μην φαλκιδεύουν , μέσα από τις δικές τους πράξεις , ό,τι ζητούν από το
παιδί τους να τηρεί. Ώστε μέσα σε μια σχέση εμπιστοσύνης , αγάπης, αλληλοσεβασμού και
ασφάλειας να καταφέρει το παιδί να αναπτυχθεί ολόπλευρα και να έχει πίστη στον εαυτό
του. Να μπορεί κατά συνέπεια να διαμορφώνει κοινωνικές σχέσεις στην μετέπειτα ζωή του
, που δεν θα αντιμετωπίζει ως απειλή και από τις οποίες δεν θα αφομοιώνεται αλλά θα
εξελίσσεται διαρκώς ως ξεχωριστό και μοναδικό ον.

 

 

 


Γκέγκα Αλεξάνδρα
Φοιτήτρια Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας